Eindbestemming: Ronda

Ronda, op ca. 10 km van Marbella het land in. Fabelachtig mooi gelegen en gebouwd op een zware kalkrots boven een zeer diepe, hoogtevrees opwekkende kloof, waar de Puente Nuevo (de ‘nieuwste’ en hoogste van de 3 bruggen) met drie bogen over de rivier heen loopt, die je zo´n kleine 100 meter in de diepte als een dun donker streepje ziet stromen.

Puente Nuevo, RondaHet is daar zo diep, dat de zon er helemaal niet kan komen. Enorm spectaculair (en wij houden niet van de overtreffende trap, maar die is hier zeer verantwoord), die Puente Nuevo, die de beide kanten van de kloof El Tajo met elkaar verbindt en waar je zonder gevaar voor eigen leven, door de -op de brug aangebrachte- traliehekken, diep in de ravijn kunt kijken en je je ver weg kunt vergapen aan het schilderachtige diepe en veel kleurige dal van de Rio Guadalavin. En het woord schilderachtig heb ik eigenlijk nog nooit zo bewust gebruikt en zou ik ook nu nog, met nog steeds dat prachtige dal op mijn netvlies, niet door een ander woord kunnen vervangen. Adembenemend zou kunnen en stilmakend en ontzagwekkend ook, zeker als je dat koppelt aan het de reacties van de pluriforme groep internationale toeristen, die met ons “de brug doen”.

Een aantal huizen, restaurantjes en hotelletjes zien we, als het ware tegen die steile wand aangeplakt, balanceren boven die afgrond en daartussen zien we aandoenlijk aandoende pogingen, die tot een wat armetierig tuintje of een schraal plukje bomen hebben geleid, maar de blik blijft vooral rusten op de ongenaakbare, keiharde steile wanden.

Gevangenis Puente Nuevo, RondaIn de gewelven binnen de bogen van de brug zat in het verleden een gevangenis en dat moet geen lolletje geweest zijn als wij een kijkje nemen in de nu daar gevestigde expositieruimte, waar wij op de hoogte worden gebracht van de geschiedenis van Ronda. Wij drinken een glas wijn op de naya van de Parador met een uitzicht op het dal, wat ons nog lang zal bijblijven en slenteren daarna de Plaza de España over en via het parkje, wat loopt langs de afgrond, naar de Plaza de Torros. Eén van de oudste stierenvecht arena’s van Spanje, gebouwd in 1785, waar de basis vorm van het huidige stierenvechten is ontstaan. Hier is de vorm ontwikkeld en zijn de strenge spelregels beschreven van de Plaza de Torros, Rondazgn. ‘corridas’, zoals ze nog altijd in een groot deel van Spanje worden gehouden. Deze Plaza del Torros met haar karakteristieke klassieke arena is dan ook een soort bedevaartsoord voor de echte aficionados (liefhebbers). Veel tijd om door de oude stad te dwalen was er niet, want wij sliepen ons ene nachtje op 8 km van deze wonderschone plek midden in de campo in een sterk aan te bevelen hotel Molino del Arco.

 

Hoe wij in de buurt van Mini Hollywood kwamen

Wij kwamen op deze prachtige en aanbevolen eindbestemming door het nemen van de volgende route.
Vanuit Alicante kozen wij de snelweg via Murcia naar Cartagena. Een goede weg, daar niet van, maar wel saai, ook al door de vele industrieparken in de uitlopers van de grotere dorpen en steden en met een droog en eigenlijk lelijk landschap, wat op heel veel en grote plekken wordt ontsierd, maar zeker door grote hoeveelheden -in plastic verpakte- tuinbouwkassen.

Op afstand, vooral als wij Cartagena voorbij zijn, zien wij wel dat het landschap zeer bijzondere en zelfs wat merkwaardige vormen en kleuren begint aan te nemen. Paars, wit, groen en vooral het geel wordt door ons van verre waargenomen. Terwijl we daarbij ook landschappen met tafelbergen, canyons en verhogingen (denken te) zien. Kortom landschappen, die eruit zien als de landschappen die Maarten Toonder in onze jeugd schetste en waarin hij Heer Bommel en Tom Poes de mooiste verhalen liet beleven.

En ook het plastic zien we gelukkig steeds meer verdwijnen. Langzaam lijkt de natuur ons te willen laten wennen aan de verrassingen, die zij later nog aan ons zal bloot leggen. Wij zien in de verte inmiddels de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada, terwijl wij ons van het steeds meer woestijnachtige gebied kunnen voorstellen, dat dit best Arizona of New Mexico zou kunnen zijn, waar de cowboyfilms werden opgenomen, waar we als jongetje van 14 zo vol van waren.


Niet zo gek blijkt later, want in dit filmdecor in de buurt van Tabernas zijn nogal wat beroemde films opgenomen. Bijvoorbeeld een aantal spaghettiwesterns, waarin o.a. Clint Eastwood excelleerde, zoals in The Good, The Bad and The Ugly, waarvan helaas de muziek van Sergio Leone mij het meest is bijgebleven. Maar voorstellen kunnen we het ons wel, dat dit gebied Mini Hollywood werd genoemd (er staat zelfs nog een bord met die naam) en dat dit gebied zonder moeite getransformeerd kan worden in een Russische steppe, zoals Dr. Zhivago, of in Egypte voor de film Cleopatra met Elisabeth Taylor om van Indiana Jones maar niet te spreken.

We beloofden elkaar nog eens terug te komen om dit gebied wat nauwkeuriger en uitgebreider te bezoeken, want nu moeten we door. We beloofden jou immers een ééndagsreisje en omdat we wat later op de ochtend vertrokken werd het nog aardig aanpoten geblazen. Ondanks al dat plastic, genieten we dus behoorlijk van al het nieuwe, wat zich aan ons voordoet en bereiken dan ook, vrolijk en nieuwsgierig gestemd, inmiddels via een tweebaansweg (die af en toe overgaat naar een nieuwe 4-baans) vanuit Almeria, Nerja. Een leuke en populaire badplaats aan de Costa del Sol, die zover als wij konden zien aardig ontsnapte aan de enorme hoogbouw, die het grootste deel van de Costa del Sol, die niet veel verderop echt zal beginnen, er niet mooier op maakt.

balcon-de-europa-nerja-spanjeNerja, waar zeer oude rotstekeningen zijn gevonden in de Cuevas de Nerja, die alleen die dag niet door ons bekeken konden worden. Een kort bezoek aan de grotten kan wel en is als een tedere massage voor onze ogen, maar vooral het Balcon de Europa maakte echt indruk. Een brede over de bergtop, in zee stekende en met palmen omzoomde wandelboulevard met aan beide kanten een strandje. Een mooi balkon, met inderdaad van alle kanten prachtige uitzichten, maar wij kregen wel een heel bijzonder, plezierige indruk van dit toeristische, vriendelijke stadje, omdat die avond Spanje voetballend van Portugal won en alle jonge en oude Spanjaarden, gestoken in het nationale rode tricot, in een heel vrolijke, plezierige luidruchtigheid, zonder één wanklank, dit feest op alle terrassen in de buurt van het Balcon meebeleefden.

Museum huis Picasso, Malaga

Winkel met Picasso kunst, Malaga

Van Nerja naar Malaga, “De poort van de Costa del Sol”, provinciehoofdstad en één na grootste stad van Andalusië en o.a. de geboortestad van Picasso en daar ook nog in het hoekhuis op de Plaza de la Merced, de plek waar hij geboren werd, een kleine collectie van zijn werk en flink wat foto´s te herdenken.
Malaga´s eerste indruk bevalt ons goed. Wij ervaren deze moderne stad als aangenaam tot zeer aangenaam. Malaga is modern met weinig historische gebouwen. Vooral in de Burgeroorlog is er heel veel ouds en moois verloren gegaan. Maar lelijk is het zeker niet, vinden wij, die architectuur van de laatste vijftig tot zestig jaar en de Malagueños en Malagueñas vinden zelf hun stad de meest kosmopolitische van heel Andalusië en daar kunnen wij, zonder dat wij daarvan nog niet eens een kwart van hebben gezien, wel iets bij voorstellen.

Helaas kunnen we de stad niet in detail voor je beschrijven en dat past ook eigenlijk niet in de opzet van dit verslag, maar wel kunnen we zeggen dat het geweldige uitzicht, wat je krijgt Uitzicht vanaf de toren van Castillo de Gibralfaro over MalagaKathedraal in Malagana de beklimming van het Castillo de Gibralfaro inderdaad heel mooi is, dat de gigantische kathedraal van Malaga inderdaad enorm groot is, het daar aanwezige koorgestoelte met de uit hout gesneden beelden van Pedro de Mena, indrukwekkend is, zeker voor een Amsterdamse jongen, die ooit een cursus houtsnijden aan de Volksuniversiteit doorliep en dat het grote schilderij met als titel De onthoofding van Sint Paulus eerder lachwekkend dan eerbiedwaardig is, doordat het hoofd van Paulus een fel licht geeft terwijl het op de grond terechtkomt. Philips als sponsor zou ik hier heel logisch gevonden hebben.
En dat de smalle straatjes en pittoreske pleintjes met hun vele, goed uitziende, restaurantjes en barretjes er behoorlijk verleidelijk uitzien. Plus, dat een korte paseo (wandeling) over de Paseo del Parque, een pracht promenade langs één van de goed uitziende stranden, ons het gevoel geeft dat wij van dit eendagsreisje een volgende keer zeker een driedaagsreisje moeten maken (niet te lang, want er moet natuurlijk wel gewerkt worden aan costablanca.voorjou.com bijvoorbeeld).

Van Malaga via de kustweg de N340 naar Marbella

Hier komen onze vooroordelen een beetje tot leven, want in dit stuk wordt het ene kolossale vakantieparadijs verbonden aan het andere en de meeste daarvan zijn uit de rotsige grond gestampt in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de zgn. años de desarrallo (de jaren van ontwikkeling). Toen ontdekte Franco, tot 1975 de tirannieke baas van Spanje, het belang van het ontluikende massatoerisme in Noord-Europa, die mogelijk werd gemaakt door de sterke economisch groei in de landen noordelijk van de Pyreneeën, en met name de rol die Spanje daarin zou kunnen gaan spelen. Een groei, die hij tot dan toe had tegengehouden en tot zijn dood negatief zou blijven controleren in zijn eigen land.

Voornamelijk met het geld wat door de honderdduizenden Spaanse gastarbeiders, die in het rijke Europa werkten, naar huis werd gestuurd, werd er ingespeeld (gebouwd) op deze nog steeds voor Spanje zo belangrijke “toeristenindustrie”. Waarvan nog steeds Torremolinos, Fuengirola en Marbella belangrijke en zichtbare hoog- en volgebouwde centra zijn. Dat die eenzijdigheid van voornamelijk bouwen wat je bouwen kan, wat uit de klauw is gelopen, merken wij, maar voelen vooral de Spanjaarden zelf zeer stevig en dagelijks. Maar daar gaat dit reisje niet over, zie daarvoor evt. onze tweemaandelijkse nieuwsbrief.

Wij herkennen al rijdend over de drukke N340 de wellicht bekendste badplaats ter wereld Torremolinos en wat we ons daarvan voorstelden blijkt allemaal waar: hoog, vol, lawaai, letterlijk oogverblindend neon, op elkaar gestapelde architectonische hoofdpijnflats, nauwelijks geklede toeristen, betonnen Oost-Europese kolossen, en maar heel moeilijk is het zo beroemde strand tussen al die architectonisch rommelige speeltuin te ontdekken. In de ons toegemeten tijd ervoeren wij dat als onmogelijk. Daar moeten we dus ook voor terug. Een korte langsrijdende blik op Fuengirola geeft ons het gevoel dat daar wel enig leven te ontdekken is, waar we wel wat langer zouden willen verblijven.

Salvador Dalí, MarbellaMarbella, leuk, mooi, lief, een “rijke” en bijzondere geschiedenis plus … leuke sterke en minder sterke verhalen.
En dan bereiken we Marbella en dat blijken we heel leuk te vinden. Deze bijzondere, beetje merkwaardige, glimmend gepoetste stad, geeft glans aan de hele Costa del Sol, die zich steeds vaker en liever Costa del Golf wil noemen. Men is aan de Costa del Sol op jacht naar een wat deftiger, liefst welstandiger ook, publiek en Marbella heeft die jacht al heel wat eerder ingezet. Golfbanen, de een nog luxer en mooier dan de ander spelen daarin een grote rol. Onze Johan, ja die van elk nadeel heeft zijn voordeel, golft daar ook op zijn eigen park. Vele bekende Bners en Bbers zijn op en aan die banen heel actief.

Vanaf het midden van de vorige eeuw blijkt het toenmalige dorp Marbella aantrekkingskracht te hebben uitgeoefend op rijke mensen. Het begon met een markies, die daar in die periode een bungalowpark startte voor hemzelf en zijn vrienden en daar kwam elk jaar daarna een groeiende groep uit Europese adel op af, waardoor Marbella een steeds geduchter concurrent werd van de Franse Côte d`Azur. Film- en sportsterren, autocoureurs, oplichters, koningen zonder land en later toen de haven verder werd uitgebouwd en de opening gezorgd had dat prinses Gracia, prins Rainier en de Aga Khan acte d´presence hadden gegeven kwamen er steeds rijker wordende Arabieren, waarvan de beroemdste de prins (later koning) Fahd van Saoedi-Arabië was, die o.a. een replica van het Amerikaanse Witte Huis op de heuvels rond Marbella liet neerzetten.

Vreemd en leuk volk dus, met als meest vreemde misschien wel de bouwaannemer Jesus Gil y Gil, die later burgemeester van Marbella werd, voetbalclub Atletico Madrid kocht en met ontelbare processen en hartaanvallen zo rond 2000 volkomen uit het nieuws en in de gevangenis verdween.
Wel zorgde hij er ook voor, dat er naast de grote populatie van chique `bling bling´ publiek ook nieuwe types zich onder het Marbella publiek gingen mengen, die voornamelijk met onduidelijke handel, maar wel veel geld uit Oost-Europa bleken te komen. Die menging van wat nu de onder- en bovenwereld is gaan heten werd daar heel gewoon en bleef mensen aantrekken met zeer bijzondere huizen, steeds grotere en nog luxere boten (of zij die daar naar willen Puerto José Banús, Marbellakijken) en een, volgens ons dan, wat extravagante dag- en nachtagenda. Mensen dus, die (af en toe) van spannend, lawaaierig, naar buiten gericht, luxe leven houden, of daar weleens over dromen en wij, die van mooie verhalen, mooie mensen en ook wel van mooie accessoires houden kunnen ons daarbij wel veel leuks voorstellen, vooral toen wij de volgende ochtend, voordat wij terugreden, zaten te ontbijten op de Plaza de los Naranjos in het hart van het oude stadsgedeelte en er een processie aan ons voorbij trok van ernstig kijkende en stemmig geklede, een beeld of kruis dragende, mannen en vrolijk met elkaar keuvelde, in authentieke (denken wij), in ieder geval prachtige Spaanse kledij gestoken vrouwen en piepkleine meisjes.

Zo beleefden wij Marbella. Die merkwaardige katholieke tegenstelling, die ook het zuiden van Nederland en België hebben tijdens de carnavalsdagen, waarin schuld en boete en daarvan verlost worden in één zin geschreven worden en hier regelmatig wordt gedemonstreerd in een stemmige tocht, maar het moet natuurlijk wel een beetje vrolijk en ondeugend blijven.

Na de processie ging het in gezwinde draf (allemaal prima provinciale en snelwegen door een wondermooi landschap terug via de A82 en A92 langs Granada en Murcia naar Allicante om daar zeer voldaan, maar wel bekaf samen onder het genot van een mooi glas na te genieten van een inspannend, maar oh zo mooi en interessant eendagsreisje vanuit de Costa Blanca met de opdracht dat we jou in ieder geval ook zouden vertellen, dat je hier misschien toch maar een twee- of driedagsreisje van moet maken.

Met dank aan: Rik Zaals Reisgids van Spanje, de ANWB Navigator over Spanje, Capitools Spanje Reisgids en Bijzondere Logeeradressen in Spanje van Hobb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *