Rond Xirles, in de schaduw van nisperos, avocado´s en el Léon Dormido

Een rondje Chirles (Xirles) in anderhalf uur. Een lekkere wandeling. Voor iedereen die gezond is, heel goed te doen. Geen lange steile stukken of erg moeilijke afdalingen. En op de vlakkere en verharde stukken is het ook lekker dribbelen.

Vanuit de kust komend ligt Chirles of Xirles (Valenciaans) achter Polop. Op de rotonde in Polop kies je de richting Guadalest, maar na 50 meter al zie je het bord Xirles. Dat volg je tot op het kleine parkeerterrein aan het begin van het dorp.

Na het verlaten van de auto ga je via de Passeo de las Moreras een heel klein stukje het dorp in en neem je direct de 1e straat links. De Carrer de Sant Ramon. De prachtige uitzichten beginnen hier al maar wij marcheren uiteraard door en nemen de 1e rechts, de Carrer van de Heilige Antonius (Carrer Sant Antoni) en die wordt tot het eind uitgelopen.

Eigenlijk door steeds links – rechts de weg te volgen (Carrer Alcoi, Carrer de la Serreta, Carrer de Tossal), verlaten we het dorp via een cementen/betonnen verhard pad aan je linkerhand. Dit verharde pad gewoon blijven volgen (dus NIET afslaan bij een zandweggetje aan je rechterhand). Aan je linkerhand heb je mooi uitzicht op de Mont Poncho (ruim 1180 meter), die door praktisch iedereen de Slapende Leeuw (El Léon Dormido) genoemd wordt.

Het cementen pad wordt verder gevolgd tot aan een V-splitsing met 2 wegwijzerbordjes. De oprijlaan naar het grote huis links bewijst dat we goed zitten. Wij volgen het bord met de aanduiding Xirles en PR-CV 15 (dat pad loopt lager dan het andere) en verbazen ons over de grote villa links van ons en het geweldige lawaai, wat de daar aanwezige honden maken, tenminste dat deden ze terwijl wij passeerden.

Een minuut of vijf later passeren wij aan de linkerkant een dichtgemetseld reservoir, terwijl de weg iets begint te stijgen. We negeren voorlopig de zijpaden en vergapen ons aan de (hopelijk) bloeiende prachtige oleanders in de kloof (linkerkant) en bereiken dan een weggetje met een moeilijk leesbaar, donker houten straatnaam bord. Wanneer de leesbrillen en de jongste wandelaars hierop Cami La Verinosa ontdekken, zitten we goed en we slaan dit steengruis en keiige pad dan ook rechtsaf in. Dus niet rechtdoor de verharde weg volgen!

We bereiken nu zo ongeveer het paradijs. Meestal is het hier heel stil tussen de vijgen-, granaatappel- en nisperosbomen (van die laatste kun je geweldige soep maken, maar als je dat aan een Spanjaard vertelt loopt hij hoofdschuddend weg. Zij maken er voornamelijk marmelade van, ook lekker).

Wederom worden de kleine zijpaden genegeerd en blijven wij dit pad volgen, wat ons door een dennenbos leidt op weg naar alweer een boomgaard, maar nu met amandel- en olijfbomen en met een prachtig uitzicht op de Aitana. De hoogste berg van de omgeving (1560m) en eentje die er mede voor zorgt dat er een ‘kom’ ontstaat, waardoor het stukje Costa Blanca van Benidorm tot Calpe (voor de doorgang van de Bernia dus) altijd iets warmer is, dan de rest van de Costa Blanca.

We zijn nu, afhankelijk van de getraindheid van het gezelschap, een half uurtje onderweg, geven antwoord aan de koekoek die ons begeleid en ontdekken een ketting die vóór ons over de weg hangt (of op de grond ligt). Net vóór de ketting gaan wij rechtsaf en dat betekent dat de bergen ons nu in de rug kijken. Weer gaat de weg iets omhoog en wordt het zijpad naar links genegeerd.

Bij het kruispunt van zandpaden wordt voor rechtdoor gekozen recht op de lekkere lucht af. Rozemarijn en tijm strijden hier om de prijs van het heerlijkste kruidenparfum. Na ca. 50 meter moet er weer gekozen worden op een (scherpe) T-splitsing. Wij kiezen voor het rechterpad en gaan eerst omlaag en daarna weer omhoog, langs en door het dennenbos. Wij zijn dan ook al enige tijd geen door mensen bebouwde wereld tegen gekomen en als het een beetje meezit (voorjaar bijv.), sta of zit je midden tussen de bloemen (valeriaan en strobloemen).

Na een tijdje (we zijn ca. 50 min onderweg) gaat er linksaf een pad het bos in. NIET DOEN. We gaan gewoon rechtdoor (rechts aanhouden in feite) en lopen door een mooi bos waarin we, als de adem nog wat rustig gehouden kan worden, niet gek moeten opkijken als we een konijn, veel vlinders en vogels zullen tegenkomen. Op de V-splitsing nemen we het linker, dus onderste pad en zien Callosa ver voor en links naast ons verschijnen.

Na een paar minuten weer een V-splitsing. Wij houden van variatie, dus nu wordt het rechter en bovenste pad genomen om daar op een ruisende water-centrale af te gaan. Wij komen nu aan het moeilijkste stuk(je) van onze tocht. Houd elkaar in de gaten, want al zigzaggend gaan we steil omlaag, op een vol met losse stenen bezaaide helling, het bloemendalletje in. Tijd voor een slok water wellicht, want hierna klimmen we een kort stuk en zijn we gelukkig, dat we toch die stevige wandelschoenen aangeschaft en aangetrokken hebben.

Het (verharde) pad maakt een bocht naar links en aan de rechterkant hoor je de paarden van de manege, die je al eerder vermoedde door de hoefafdrukken op het pad en de hoopjes met de daarbij horende lucht, die als versiering naast de afgelegde wandelpaden is gedrapeerd. Dit pad komt uit op een betonnen pad bij de ingang van de manege Equus, dat we linksaf opgaan. We hebben nog ruim een kwartier te gaan. En doen dat door wederom alle zijpaden te negeren, waardoor je na niet al te lange tijd weer voorzichtig wordt opgenomen in de bewoonde wereld.

De asfaltweg is onder bereik en die gaan we rechtsaf op. Links van die weg ontdekken wij weer de nisperos en avocado’s (samen met het wijdse uitzicht) en rechts het bos met een aantal fraaie huizen. Ook valt je op dat Callosa er van boven af mooier uitziet dan van dichtbij en van onderen. Tenminste voor ons.

Met het zicht op de Bernia en de Mediterranée bereiken we de eerste huizen van Xirles met aan de linkerkant een heel aardig restaurant (Vicente Niño) met super terras, waar ze ook een heel lekker pilsje of wijntje schenken. Door de goed en fraai bestrate hoofdstraat, met haar veelkleurige en prima gerestaureerde huizen bereiken we moe maar ongetwijfeld gelukkig de juiste parkeerplaats.

5 reacties op “Rond Xirles, in de schaduw van nisperos, avocado´s en el Léon Dormido”

  1. Mooie wandeling en goed te doen. Gelopen in september 2018. Het had de dag daarvoor behoorlijk geregend, maar dit was bijna niet te merken op de route. Hier en daar een plas water. We hebben genoten van de stilte en de mooie vergezichten.

  2. Heerlijke tocht. In februari gelopen. Helemaal ontspannend. Af en toe hobbelig paadje maar dat heeft zeker z’n charme. Top route.

  3. Het einde van deze wandeling is zeer gevaarlijk. Eerdere reacties zijn van eerdere datum en daarom Niet betrouwbaar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *